Dieetdagboek van een man - deel 1

Onderstaand artikel werd volledig geschreven door Tom.
( onder lichte dwang van Maaike :p ) 

Ik ga eerlijk zijn.

We hebben zelf geen weegschaal thuis, te confronterend. Maaike mag er ook geen kopen van me, zij heeft dat toch niet nodig.

Na een hemd dat een beetje klein wordt, na het spelen met kinderen en er stikkapot van zijn... dan begin je te denken. Misschien toch enkele kilo's meer dan vroeger?

21 juli 2012: barbecue bij mijn ouders thuis. Maaike: "Tom, zou je toch eens niet op de weegschaal gaan staan?" (x10)
Na veel gezaag en geklaag heb ik het dan toch over mijn hart gekregen en het getal dat verscheen deed me wel even schrikken. Achteraan in de 80, misschien 91,92... oké... 94,5... probleem. Op naar de 100? No way!

Even tussendoor: voor de (meeste) mensen die mij niet kennen, toen Maaike en ik 7 jaar terug met elkaar begonnen verscheen er nog 69,5 op de weegschaal. Het dient wel gezegd dat ik toen extreem 'scherp' stond.

Hiernaar streven zou onrealistisch zijn, maar opnieuw een '7' vooraan zou toch wel leuk zijn. 

Het probleem is: een man op dieet... dat is... euh... gay? 

Een vrouw op dieet is anders, en ik wil hiermee niemand tegen de schenen schoppen. In gezelschap gaat het dan zo: Hoeveel is er bij u al af? Heb je dat al geprobeerd? Super gedaan!

Een man? En dan nog iemand zoals ik die graag en veel eet en al graag eens 'nen trappist' drinkt... Man man man... miserie miserie! Het zou niet de eerste keer zijn dat er mensen in mijn dichte omgeving er een beetje lacherig over doen. 

Als vrouw wordt ge gesteund door uw vriendinnen eh, als man maken uw maten het u net lastig.

'Echt genen Duvel man, water is toch voor de vissen?'

'Eh maat, moet ik voor u ook 'n pitta meebrengen?'  

Makkelijk? Zeker niet. Onmogelijk? In geen geval!

Discipline discipline... dat wordt het codewoord de komende weken (en maanden).

Groetjes,

Tom