Iedereen Superwoman?

Ik heb altijd al een redelijk druk leventje gehad.

Ik studeerde nog en ging al samenwonen met m'n ventje. Dat was een aanpassing, maar dat kon ik heel goed bolwerken.

Maar ondertussen ben ik voltijds aan het werk ( afgezien van enkele uren kleuterturnen die ik niet meer mag geven, maar op het moment dat ik dit schrijf vervang ik een zieke collega en ben ik wél weer voltijds aan het werk ) en dat weegt zwaar.

Nu denken jullie vast. Oh please, er gaan ZOVEEL vrouwen voltijds werken. Moet je daar nu over zagen?

Neen, op zich totaal niet.

Ware het niet dat ik daarbovenop ook nog eens een Banaba-diploma wil halen ( = halftijds studeer in avondschool)  EN dan ook nog eens zwanger ben! 

Combineer dat met een traditionele winterblues en je hebt een emo-cocktail van jewelste.

Ik hoor vaak andere vrouwen die zwanger zijn vol trots stoefen over hoe prachtig ze het wel niet doen ondanks de zwangerschap.

' Ik ben zwanger, niet ziek eh.'

' Ok ja, je bent af en te wat misselijk maar je moet daar niet flauw over doen hé.'

Dat stoort me eigenlijk enorm.

Ik ben amper misselijk geweest. Dus daar mag ik niet over klagen.

Maar ik val letterlijk om half negen in m'n zetel in slaap.

Een baby maken, het vreet energie. Bij mij althans.

Misschien ligt dat aan m'n eigen lichaamsbouw? ( Weeg net 40 kilo en ben 1,50 m groot  klein). Ook de vele nachtmerries over bevallingen / miskramen / misvormde kinderen etc ... helpen natuurlijk niet mee. 

Het lijkt er in elk geval op dat je op veel meer begrip kan rekenen als je met een emmer op je schoot zit te kotsen dan wanneer je eigenlijk ter plekke in slaap zou vallen door je f*cked up hormonen. Er moeten fysieke bewijzen zijn in ruil voor medeleven, en buiten wat wallen zie je niks mis aan me.

Zo was ik enkele keren afwezig op m'n avondlessen, om de simpele reden dat ik toch niet 'mentaal' aanwezig ben en letterlijk zou liggen slapen. De terugweg naar huis om 22 uur zou ook levensgevaarlijk worden. 

De laatste keer mocht ik zelf dankbaar zijn dat ik er niet was, want ik ben die avond gewoon domweg flauwgevallen. Van m'n bureaustoel recht de grond op ( was best nog een pijnlijke affaire ook). Ik had het totaal niet voelen aankomen, het was er zo plots. Stel je voor dat dit gebeurt onderweg in de wagen. Brrr ...

Dit telt mee als ' onwettig' afwezig, want een zwangerschap is geen ziekte. 

Gewoon ' moe zijn' en 'slapjes voelen' zijn veel te vage symptomen om mee naar een dokter te gaan voor een ziektebriefje natuurlijk. 

In de korte tijdspanne dat ik wakker ben moet ik m'n verbeterwerk en voorbereidingen voor m'n werk in orde krijgen, koken, strijken, kuisen, ... En tussendoor zou ik dringend eens tijd moeten maken voor m'n examentaken ( waar ik nog nada noppes voor heb kunnen uitrichten).  

En ja, ook 'bloggen' is tegenwoordig een taak voor me. Nog nooit overkwam me dat ik daar geen zin in had. 

Eerlijk, het LUKT me gewoon allemaal niet meer.

Ik probeer wel tijd voor mezelf te maken, me een ontspannend bad te nemen, een filmpje te kijken ... etc ... Maar daar kan ik geen 100% van genieten omdat ik pieker over het werk dat ik laat liggen en me daar schuldig over voel.

Het is één van de eerste keren in m'n leven dat dit me overkomt en ik voel er me echt een dikke loser door. Ik ben niet gewoon van iets niet aan te kunnen. 

Dat ik me zo'n loser voel komt ook wel door de maatschappij die denkt dat leerkrachten om half vier al gedaan hebben met werken en

doen alsof ik de meest chill job ter wereld heb en ik zeker niet mag zeuren.


Ik heb m'n weekends eigenlijk écht nodig om gewoon te zetelhangen en op m'n gemakje m'n zaken wat op orde te brengen. Zelf in kerstshoppen heb ik totaal geen zin. Maar dat gaat simpelweg niet omdat er teveel moet gebeuren. 

En het erge is, er IS nog geen baby.

Wat gaat dat geven als die spruit er echt is? Dat gaat er zeker niet op verbeteren!

Voltijds zwanger + voltijds werken + halftijds studeren + beetje me-time + huishouden runnen = totale chaos en NIET sexy.

Hoedje af voor wie een gelijkaardige situatie wél aankan, maar ik ben superwoman niet!

Ik zou ergens heel graag die Banaba willen laten vallen en laten voor wat het is, maar als je goed nadenkt weet je ook dat ik dat waarschijnlijk nooit meer zal inhalen en dan heb ik een jaar voor niks gestudeerd en dat wil ik dan ook niet. 

Nu is het met de aankomende rapportperiode weer een piekmoment natuurlijk, en dat ik totaal onverwacht inval voor een zieke collega haalt me ook wel uit m'n ritme. Maar toch ...  Normaal zou ik de meest vermoeiende periode ( het eerste trimester) al voorbij moeten zijn en zou da niet ZO een grote impact meer mogen hebben op m'n functioneren. 

Hoe zit het hier met dames met kids? Hoe ging dat plannen tijdens jullie zwangerschap/ toen het kindje er was?  Ook last van zo een allesoverheersende moeheid en plots flauwvallen? 

Of andere multi-tasking ladies out there? Wat doen jullie in tijden dat het even minder gaat?

En aan alle anderen: excuses voor de saaie zaagpost, maar ik had er nood aan om alles even te luchten. 

En gelieve geen stenen te gooien in de zin van ' Meid, je wentelt jezelf gewoon in zelfbeklag en maakt het allemaal veel erger dan het is.' Want geloof me, zo'n opmerking kreeg ik deze week en dat kwetst enorm.