Personal: Entering the 'Boyzone'

Het is misschien ongebruikelijk om op een beautyblog iets te lezen over een moeder in spe en de bijhorende perikelen. Dus ik neem het je zeker niet kwalijk als je stante pede wegklikt.

Maar toch is onderstaand stukje in overzised column-vorm een aanrader voor elke 20-something die eraan denkt binnenkort een gezinnetje te stichten.

Bij deze:

Hoofdstuk: entering the boyzone.

Toen ik een tweetal weken geleden met m'n ontblote buik, voorzien van een koude prut, bij de gynaecoloog lag terwijl ze met het echoapparaat tegen me drukte zag ik het vanaf de eerste seconde.

Dat spartelende wezentje ( dat duidelijk niet zo opgezet was met de druk van buitenaf en heftig aan het bewegen ging) had daar IETS tussen de benen hangen.

In feite had ik toen rustig moeten afwachten en de gyn haar werk laten doen, maar hé, ik ben een impulsieve flapuit en no baby's gonna change that.

Ik gilde dus ' Het is een jongen! Ik zie het!'.

De gyn begon te lachen en zei dat ik gelijk had. Ze was voor 95%  zeker dat het een jongen is. Want door het vele gespartel kon het ook de navelstreng zijn die we zagen, maar die kans was klein. 

Waarschijnlijk bedoelde ze 100% maar durft ze zich om verschillende wettelijke redenen er niet op die manier over uitspreken.

Ik was best blij dat ik het wist, nu kon ik eindelijk beginnen met wat babyspullen die niet neutraal wit of babygeel waren en kon ik beginnen fantaseren over een babykamer.

Ik had in no time m'n favorietjes uit de Esprit Kids interieurcatalogus geselecteerd en m'n ventje meegesleurd naar een speciaalzaak om meteen een bestelling te plaatsen. ( Nestelingsdrang, ik ken er alles van) Gelukkig is manlief op dat vlak een makkelijke vent, hij had geen bezwaren bij m'n keuzes.

Ook verschillende babykledingwebshops werden geplunderd en ik kocht een heel arsenaal schattige rompertjes en hemdjes voor kleine knulletjes.

En toen.

BAF!

Toen kreeg ik ineens een soort klop van de hamer.

HELP! Ik krijg een jongen!


Het begon allemaal in de speelgoedwinkel toen ik nog wat cadeautjes moest uitzoeken voor twee achternichtjes van me.

Ik zag al die Barbie's, de My Little Pony's, de Baby Born poppen , ...  Allemaal enorm leuke spullen, die ik nooit voor m'n eigen kind zou kunnen kopen.

Tot overmaat van ramp zag ik ook nog een pril begin van een rek met carnavalkostuums dat de verkoopster aan het uitstallen was. Schattige tutu's, vleugeltjes, een kleedje van Sneeuwwitje...  Zo echt het type kostuumpjes waarvan je spontaan ' Aw, wat schattig' gaat kirren. 

Met daarnaast monsterlijke kostuums, spidermanpakken, piraten. Alles voor kleine vechtersbazen.

*slik*

Op weg naar de kassa passeerde ik de rayon met jongensspeelgoed. Dino's die hard brullen, een soort 'zwaard', duistere Star Wars figuren, ....  Als het maar bloederig en gewelddadig was. 

Ik kreeg een krop in m'n keel, en ondanks m'n verwoede pogingen om me netjes te gedragen namen de hormonen de overhand en heb ik als een klein kind stiekem achter de rekken staan huilen.

Ja echt, staan huilen, tranen met tuiten. En hoe harder ik probeerde te stoppen hoe erger het werd.

Resultaat: met rode ogen en uitgelopen mascara naar de kassa gevlucht om zo snel mogelijk enkele genderneutrale gezelschapsspelletjes af te rekenen.

Diezelfde avond nog kwam één van die achternichtjes bij me zitten.

'Of tante Maaike toevallig geen vlecht in haar haar wou maken. Want mama kan dat helemaal niet zo goed. '

* slik nummer 2*

Geen kapstertje spelen, geen vlechten, geen speldjes, .... ik werd een jongensmama. 

Diezelfde avond werd me ook gevraagd of ik niet mee wou gaan met m'n man z'n petekindje om haar oorbelletjes te laten schieten. Mama is niet zo van de juweeltjes en aangezien ik het meest vrouwelijke type van de familie ben leek ik de meest geschikte persoon om het kind haar eerste oorbelletjes cadeau te doen. 

*slik nummer 3*

Daags nadien hadden m'n zus en m'n moeder het briljante idee om te vertellen wat voor schattige rode lakleren schoentjes met bloemetjes er wel niet in de solden stonden. 
En dat mijn kleedje van Guess nu ook bestond in maten voor kleine meisjes.

Ze WISTEN toch dat ik een jongen ging krijgen? Moesten ze me nu echt zo pesten en het erin wrijven dat ik al die dingen misliep?

*SLIK NUMMER 4*


Toen was de maat zo ongeveer echt vol.

Ik ben gewoon tussen de koffie en het gebak door, met heel de familie om me heen, beginnen huilen als een klein kind.

Toen iedereen me vroeg waarom wist ik zelf niet goed wat te zeggen.

Ik ben superblij met m'n kleine knul. Echt waar. En of het nu een vagijntje of een pierlewie heeft hangen, maakt totaal niks uit.

En toch was er iets waardoor ik het zomaar op een huilen zetten.

Na wat gebabbel met m'n zus en schoonzus was ik eruit wat m'n probleem was.

Ik ben bang dat het kind een betere band met papa gaat hebben dan met mij. 

Dat er geen 'klik' zal zijn later, omdat ik niets van voetbal ken, en Star Wars, en ik dus maar de 'domme' mama ga zijn met wie ze liever niet spelen. Met meisjes kan ik echt meedoen, met jongens moet ik mezelf toch wel wat meer ' forceren' om mee te gaan in hun belevingswereld. 

En ik wil ook echt geen typische 'ninja' als jongen, maar het kind zal me er waarschijnlijk om haten dat hij een dierentuin bouwpakket kreeg en niet het T-Rex bouwpakket.

'Entering the Boyzone' wil zeggen dat ik m'n eigen comfortzone achterwege moet laten en dat besef werd even heel erg moeilijk.

Gelukkig zag ik toen m'n kleine neefje spelen met magneetjes. Er waren magneten bij die elkaar afstoten. Waarop hij kwam zeggen ' Tante, die zijn niet lief voor elkaar, ze willen geen vriendjes zijn.'

En op school zie ik ook collega's met hun zoontjes en dat zijn echt schattige ventjes ( zo van het type dat een tekening maakt van een ruikertje bloemen en dan zegt ' Ik ga later met mama trouwen.' ) 

Jongens kunnen dus wel heel erg lief zijn. Gelukkig maar! 


Ik wil maar zeggen, het is OK om een voorkeur te hebben voor een bepaald geslacht. Je hoeft niet voor jezelf te liegen en te doen alsof het je totaal niet uitmaakt. Maar je moet ook realistisch zijn en weten dat in realiteit een baby écht een onbeschreven blad is waar je zélf heel wat kan kiezen. ( Je moet natuurlijk niet te ver gaan en het kind geen identiteitscrisis bezorgen, maar toch)

Wil je geen roze tuttebel van een meisje? Ok, da koop je geen tuttige kleertjes.
Wil je geen Power Ranger van een kereltje? Ok, dan koop je neutralere speelgoedjes.

Dat is het zalige en je eigen kindje. Het is van jou. Dus jij maakt het lekker voor een deel zoals je dat zelf wil.