On our babymoon

Als je dit leest zit ik lekker in het Zuidelijkste Spanje, op de grens met Gibraltar, stylish te nippen van een mocktail en me mentaal aan't voorbereiden op een fotoshoot van m'n 30 (bijna 31) weken zwangere buik  op het strand.

Deze reis maken was een beslissing die niet over één nacht ijs is gegaan. Als je bedenkt dat sommige maatschappijen je niet meer laten vliegen vanaf 32 weken zwangerschap was het toch even twijfelen. 

Maar de Belgische winter maakte zowat iedereen half depressief. Doe daar nog lekker wat zwangerschapshormonen bij, een rug die plots wél beslist om pijn te doen, een baby die soms zo hard schopt dat je je afvraagt of je ingewanden nog intact zijn, een trouwring die je niet meer kan dragen door gezwollen vingers, de weegschaal die me voor het eerst in mijn leven parten speelt en je weet waarom ik besloot dat het risico van de vliegtuigreis niet zou opwegen tegen de voordelen. 

Ok ok, dat klinkt nu allemaal wel héél negatief. Maar de zwangerschap begint gaandeweg toch wel weer 'heavy' te worden.

Zeker omdat sommige mensen totaal geen begrip tonen. Zo was vorige week een oudere man aan het foeteren ' De jeugd van tegenwoordig! Niks van respect meer! Zie, zie, ze blijft hier maar gewoon zitten zie, terwijl een oude mens moet rechtstaan!' Terwijl hij totaal onsubtiel mijn stoel gebruikte om te 'leunen'. 

Ik heb dan wel kordaat gezegd dat die-bijna-7-maand-zwangere jeugd van tegenwoordig inderdaad geen zin had zich recht te zetten. Het gefrustreerde oudje kreeg toen wel het schaamrood op de wangen, hij had m'n buik vast niet gezien. 

Het zijn maar stomme dingen. Maar die wegen op je gemoed.

Gelukkig lig ik dan 's avonds in m'n bed en kan ik al spelletjes ' spelen' met m'n zoontje. Zo leg ik m'n hand links, krijg ik daar een schopje, leg ik m'n hand rechts, daar een schopje, ... het lijkt wel een ' catch me of you can' spelletje. 

Ik geloof zelf dat hij de afgelopen week op een avond eens de hik heeft gekregen. 

Dat is dan natuurlijk wel enorm schattig.

Zo'n babymoon geeft ons wel de kans om samen te focussen op net dat soort leuke momenten en even op ons eigen ritme ons gangetje te gaan.

Nog voor één keer met ons tweetjes weg. Ik hoop dat het deugd gaat doen. :)